میانگین موزون و FIFO
میانگین موزون و FIFO دو راهِ حسابِ بهایِ کالایِ خروجی‌اند.
میانگین موزون و FIFO به زبانِ ساده
میانگین موزون و FIFO به این سؤال جواب می‌دهند: وقتی کالایی را با قیمت‌هایِ خریدِ مختلف خریده‌اید، بهایِ واحدی که می‌فروشید چقدر است؟
میانگین موزون همهٔ خریدها را با هم میانگین می‌گیرد و هر واحدِ خروجی را با همان میانگین حساب می‌کند. FIFO فرض می‌کند اول همان واحدهایی بیرون می‌روند که زودتر خریده شده‌اند. پیش‌فرضِ ناخدا میانگین موزون است. اگر روش را عوض کنید، فقط فروش‌هایِ بعد از آن با روشِ تازه حساب می‌شوند.
یک مثال از میانگین موزون و FIFO
میانگین موزون و FIFO را در «سبد نارون» مقایسه کنید. پنج «لیوان ساده» هر کدام ۲۸٬۰۰۰ تومان و بعد پنج لیوان هر کدام ۳۲٬۰۰۰ تومان خریده شده است. حالا دو لیوان فروخته می‌شود:
| روش | بهایِ هر لیوانِ فروخته‌شده (تومان) | بهایِ دو لیوان (تومان) |
|---|---|---|
| میانگین موزون | ۳۰٬۰۰۰ | ۶۰٬۰۰۰ |
| FIFO | ۲۸٬۰۰۰ | ۵۶٬۰۰۰ |
میانگین موزون و FIFO در ناخدا کجا دیده می‌شود؟
روشِ بهایابی را در «تنظیمات کسب‌وکار»، بخشِ «روشِ بهایابیِ موجودی»، با دو گزینهٔ «میانگین موزون» و «FIFO» می‌بینید. نتیجهٔ آن در بهایِ تمام‌شدهٔ صدور فاکتور فروش دیده می‌شود. در FIFO صفِ لایه‌ها برایِ هر کالا در هر انبار جداست؛ فروش یا ضایعاتِ یک انبار لایه‌هایِ انبارِ دیگر را مصرف نمی‌کند. در همان بخش کلیدِ «فروش با موجودیِ منفی» هست که پیش‌فرضش خاموش است؛ تا خاموش است فروشِ بیش از موجودیِ آن انبار رد می‌شود. اگر روشنش کنید، بهایِ مقدارِ بیش از موجودی با آخرین میانگینِ بها ثبت می‌شود (برای کالایِ بی‌خریدِ بهادار، صفر) و با رسیدنِ کالا اصلاح نمی‌شود: «بهای تمام‌شدهٔ مقدارِ بیش از موجودی با آخرین میانگینِ بها ثبت می‌شود (برای کالایی که هنوز ورودِ بهاداری نداشته، صفر) و با رسیدنِ کالا اصلاح نمی‌شود؛ پس سودِ آن فروش تقریبی می‌ماند.»
میانگین موزون و FIFO با چه چیزی اشتباه گرفته می‌شود؟
میانگین موزون و FIFO با «قیمتِ فروش» اشتباه گرفته می‌شود. روشِ بهایابی دربارهٔ بهایِ خرید است، نه قیمتی که از مشتری می‌گیرید. اینکه این بها چطور به هزینه می‌رود موضوعِ بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته است.
منابعِ میانگین موزون و FIFO
- این سند ادعایِ قانونی ندارد. رفتار از کدِ ناخدا استخراج شده است (فهرستِ
sources).