بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته هزینهٔ کالایی است که از انبار بیرون رفته و فروخته شده است.
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته به زبانِ ساده
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته جوابِ این سؤال است: کالایی که فروختم برایِ خودم چقدر تمام شده بود؟ وقتی کالایی را می‌فروشید، دو اتفاق در دفاتر می‌افتد: درآمد ثبت می‌شود، و بهایِ خریدِ همان کالا از «موجودی کالا» کم و به «بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته» منتقل می‌شود.
ناخدا این انتقال را در همان سندِ فروش انجام می‌دهد و سندِ جدایی برایِ آن نمی‌سازد. تفاوتِ درآمدِ خالص و این بها سودِ ناخالصِ همان فروش است.
یک مثال از بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته را در «سبد نارون» ببینید. دو «لیوان ساده» با بهایِ واحدِ ۳۰٬۰۰۰ تومان فروخته می‌شود؛ بهای تمام‌شده ۶۰٬۰۰۰ تومان است. درآمدِ خالص ۹۰٬۰۰۰ تومان است، پس سودِ ناخالصِ این فروش ۳۰٬۰۰۰ تومان می‌شود.
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته در ناخدا کجا دیده می‌شود؟
بهای تمام‌شدهٔ دوره را در «صورت‌های مالی»، زبانهٔ «سود و زیان»، می‌بینید؛ این صفحه در «مالی و حسابداری» است و به‌طورِ پیش‌فرض از «سطحِ رابط»ِ «متوسط» به بالا دیده می‌شود؛ سطح را در «تنظیمات» عوض کنید. خطوطِ آن در جدولِ «پشتِ صحنه»ِ صدور فاکتور فروش آمده است.
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته با چه چیزی اشتباه گرفته می‌شود؟
بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته با «کسریِ انبار» اشتباه گرفته می‌شود. کالایی که گم یا خراب شده فروخته نشده و سندِ جداگانهٔ «اصلاح، ضایعات و مصرف داخلی» دارد. روشِ حسابِ بهایِ هر واحد هم موضوعِ میانگین موزون و FIFO است. اگر کالایی را بیش از موجودی بفروشید (فقط وقتی «فروش با موجودیِ منفی» روشن باشد)، بهایِ آن بخش با آخرین میانگین ثبت می‌شود و ممکن است صفر باشد؛ پس سودِ ناخالصِ آن فروش تقریبی است.
منابعِ بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته
- این سند ادعایِ قانونی ندارد. رفتار از کدِ ناخدا استخراج شده است (فهرستِ
sources).