هزینه
هزینه نشان می‌دهد کسب‌وکار در یک دوره چه چیزی را مصرف کرده است.
هزینه به زبانِ ساده
هزینه یعنی آنچه برایِ کار کردن در یک دوره خرج و مصرف شده و دیگر برنمی‌گردد: اجارهٔ مغازه، قبضِ برق، حقوق. هزینه در گزارشِ سود و زیان از درآمد کم می‌شود.
هر خرجی هزینه نیست. کالایی که برایِ فروش می‌خرید تا وقتی در انبار است دارایی است، نه هزینه. فقط وقتی فروخته شد، بهایش به هزینه منتقل می‌شود.
یک مثال از هزینه
هزینه را در «سبد نارون» ببینید. اجارهٔ ماهانهٔ مغازه ۲۰۰٬۰۰۰ تومان است و هزینهٔ همان ماه حساب می‌شود. ولی خریدِ ده «لیوان ساده» به ۳۰۰٬۰۰۰ تومان در روزِ خرید هزینه نیست؛ فقط بهایِ دو لیوانی که فروخته می‌شود، یعنی ۶۰٬۰۰۰ تومان، به هزینه می‌رود.
هزینه در ناخدا کجا دیده می‌شود؟
هزینه‌هایِ دوره را در صفحهٔ «صورت‌های مالی»، زبانهٔ «سود و زیان»، می‌بینید؛ این صفحه در «مالی و حسابداری» است و به‌طورِ پیش‌فرض از «سطحِ رابط»ِ «متوسط» به بالا دیده می‌شود؛ سطح را در «تنظیمات» عوض کنید.
هزینه با چه چیزی اشتباه گرفته می‌شود؟
هزینه با «بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته» و با «خریدِ دارایی» اشتباه گرفته می‌شود. بهایِ کالایِ فروخته‌شده موضوعِ بهای تمام‌شدهٔ کالای فروش‌رفته است. خریدِ وسیلهٔ ماندگار، مثلِ یخچالِ مغازه، دارایی است و سندِ جداگانهٔ «دارایی ثابت و ارزش دفتری» دارد.
منابعِ هزینه
- این سند ادعایِ قانونی ندارد. رفتار از کدِ ناخدا استخراج شده است (فهرستِ
sources).